صبح مهتابي

همیشه عاشق کسی شو که قلب بزرگی داشته باشه تا مجبور نشی واسه وارد شدن به قلبش خودتو کوچک کنی.

آن کیست که بی‌جرم و گنه زیست؟ بگو بی‌جرم و گناه در جهان کیست؟ بگو من بد کنم و تو بد مکافات کنی پس فرق میان من تو چیست؟ بگو

چقدر خوبه آدم يكي رو دوست داشته باشه نه به خاطر اينكه نيازش رو برطرف كنه نه به خاطر اينكه كس ديگري رو نداره نه به خاطر اينكه تنهاست و نه از روي اجبار بلكه به خاطر اينكه اون شخص ارزش دوست داشتن رو داره اگه من يكي از دوست هاي خوبت هستم، اين رو برام سند كن! يا اين پيغام رو براي همه دوست هاي خوبت بفرست . ببين چند تاش به خودت برمي گرده! اگه 7تاش بهت برگشت، بدون دوست داشتني هستي

تو يه ارتفاعي از جو ديگه ابري وجود نداره پس اگه آسمون دلت ابري شد بدون که به اندازه کافي اوج نگرفتي

زندگی مثل یک پیانوست

همان جیزی را می شنوی که می نوازی!!!

طبعم به گناه کرده عادت چه کنم

گویند کریم است:خطا می بخشد

گیرم ببخشد از خجالت چه کنم 

داشتن دوست داشتني هاست

اول اينكه ايستاده نميرم

 دوم اينكه بي صدا بميرم

سوم اينكه به پاي دوست بميرم

در هر از پنداری

میشود یک لبخند

میشود آهی سبز

در کنار راهی

ُرستن از بر خواندن

چشمها را گسترد

انتظاری را کاشت

در صف دیداری

بترکه دیگه اعتراض نیست التماسه...

در شگفتم كه سلام اغاز هر ديداريست ولي در نماز پايان است.شايد اين بدين معني است كه پايان نماز اغاز ديدار است.

عشق مثل ابه.مي توني تو مشتت نگهش داري ولي يه

وقت دستتو باز ميكني مي بيني نيست.قطره قطره رفته

ولي دستات پر از خاطرشه.  

خداوند بهترينهاي خود را به كساني مي بخشد كه حق انتخاب خود را به او

مي سپارند.

مهر دل ما مدام تقديم شما

                           عمري كه شود به كام تقديم شما

پيدا نشد ان هديه در شان شماست

                           يك باغ گل سلام تقديم شما

برك در انتهاي زوال مي افتد و ميوه در انتهاي كمال بنگر

كه چگونه ميافتي؟ چو برگي زرد يا سيبي سرخ.

در نگاه كسي كه پرواز را نمي فهمد هر جه بيشتر اوج بگيري  كوچكتر

خواهي شد

هرگاه قلبت از سختي ها به تنگ امد به كوهستان برو و خدا را فرياد بزن و بگو:هنوز جاي اميدي هست؟پاسخ مي ايد كه:هست...هست...هست

در نهان ‚به اناني دل مي بنديم كه دوستمان ندارند ودر اشكارا از اناني كه دوستمان دارند غافليم شايد اين است دليل تنهايي ما(دكتر علي شريعتي)

 روزي رسيد غمي به اندازه كوه‚ روزي رسيد نشاط اندازه دشت. افسانه زندگي چنين است عزيز!در سايه كوه بايد از دشت گذشت.

اگر خدا ارزويي در دل تو انداخت ‚بدان توانايي رسيدن تو را به ان را در تو ديده است.(Richard bach)